Check the bulletin board for the analysis assignment.

Play the song, then check the visualisation below.

Beeldanalyse ‘Hechten’

A. Gegevens

Reclame van de Koninklijke Landmacht. Gemaakt door reclamebureau Publicis, Maximum en mediabureau Starcom. Datum onbekend. Reclame ter werving van medici binnen de Koninklijke Landmacht.

B. Beeldende laag

1. Het felle licht gecombineerd met de witte achtergrond zorgt voor een erg wit geheel. De reclames van ‘geschikt/ongeschikt’ kunnen vaak sowieso al een sterke boodschap leveren met hun advertenties van witte achtergronden en zwarte tekst, vaak humoristisch. Deze speelt daarop in middels deze chirurgische advertentie. Het witte licht schijnt direct, ogenschijnlijk van dichtbij, op de handen en instrumenten, waarmee het een schaduw werpt op de achtergrond. Dit suggereert een operatie, een hechting in dit geval, nog meer.
2. De advertentie bevat nauwelijks kleur. Het geheel is erg wit, wederom zoals de ‘geschikt/ongeschikt’ advertenties wel vaker doen. Het 3D-aspect dat de handen en instrumenten dan met zich meebrengen, geeft letterlijk een extra dimensie aan de advertentie. Dat neemt echter niet weg dat het witte daarmee vervalt. Sterker nog; door het toevoegen van het licht wordt de suggestie van een operatie nog meer opgewekt. Het geheel is dus absoluut monochroom te noemen, een helder, fel, wit geheel dat koud aandoet. Contrasten vinden plaats in de vorm van aanwezigheid van objecten, schaduwen en tekst.
3. De advertentie combineert het traditionele tweedimensionale met de derde dimensie. De totale ruimte is erg klein, wat gesuggereerd wordt door de aanwezigheid van de handen en instrumenten in de advertentie. De associatie met het hechten van een wond suggereert bovendien dat het om een klein oppervlak gaat waar het licht van vrij dichtbij op geschenen wordt, wat de schaduwen van de handen en instrumenten nog eens onderstreept. Toch wordt zo’n 90% van de advertentie eigenlijk niet gebruikt, waardoor het geheel als erg ruim aandoet en de focus legt op hetgeen belangrijk is: de associatie tussen de bekende reclames ‘geschikt/ongeschikt’ en chirurgisch werk.
4. Qua contrast is de advertentie aan de ene kant redelijk geometrisch. De bekende reclames bestaan zelfs alleen maar uit geometrische vormen: vierkantjes, waarvan er één slordig is ‘ingekleurd’. De handen en instrumenten zou ik onderverdelen als negatief (restvorm), wat weer tegen de vakjes (positief) afzet en daarmee contrast creëert. De contouren zijn helder, waarmee de advertentie als geheel duidelijk is.

Samenhang:

De compositie is redelijk ‘over-all’ te noemen. Aan de ene kant speelt alles zich, lichtelijk symmetrisch over de verticale as, af (vanwege de linker- en rechterhand met eenzelfde instrument). Aan de andere kant ligt daar, in het midden, ook de focus. De daadwerkelijke informatie staat vervolgens onderaan in beeld, centraal uitgelijnd. Je zou wat dat betreft dus kunnen spreken van een statische compositie, die lichtelijk symmetrisch zijn neergezet.

C. Narratieve laag

1. De advertentie als geheel is realistisch. Het invullen van een vakje wordt uitgebeeld door het vakje te ‘hechten’. Dat hechten zelf wordt realistisch neergezet, met een geïdealiseerde insteek: het hechten van een vakje tekst.
2. De titel van de advertentie is ‘hechten’. Het thema is eigenlijk een werving vanuit de Landmacht voor medici. De bekende reclamereeks wordt ‘ingevuld’ door het vakje te hechten. De handschoenen, instrumenten en het hechten wekken al snel de indruk dat het om een medicus gaat, die door het hechten van het vakje zichzelf direct kwalificeert voor de functie.

D. Symbolische laag

1. Het beeld leert me dat de Landmacht op zoek is naar medici, naar tandartsen en artsen om precies te zijn.
2. De functie is voornamelijk gericht op de werving van nieuwe medici. De Landmacht zoekt tandartsen en artsen en wil met de ontwerper de aandacht op die vacatures leggen. De ontwerper is daarmee in principe ondergeschikt aan de wens van de opdrachtgever; het beeld moet de aandacht leggen op de vacature. De voor het merk bekende reclames zijn hier nog eens in verweven, wat de aandacht al direct op de vacature legt. De bedoeling is ook geweest om met het beeld de aandacht te trekken, om vervolgens de daadwerkelijke inhoud te lezen.
3. De opvatting is louter economisch. Men zoekt artsen en tandartsen en hoopt dat die gaan reageren naar aanleiding van deze advertentie.

E. Gebruikerscontext

1. Het eerste effect dat het beeld op me had was herkenning, gevolgd door een kleine gniffel. Ik zag eerst het vakje ‘geschikt/ongeschikt’, waarna ik de handen en instrumenten zag. Direct werd me duidelijk dat het ging om een vacature voor medici binnen de Landmacht.
2. Ik denk dat de bedoeling van de ontwerper zijn effect heeft gehad bij mij: ik legde de link met eerdere advertenties van de Landmacht direct, waarna ik begreep dat het om een vacature voor medici ging. Voor iedere niet-medicus is dat het maximale aan effect dat een advertentie in deze context zou kunnen bereiken.
3. De advertentie is voor iedereen te begrijpen. Iemand die eerdere advertenties heeft gezien (wat heel veel mensen hebben gedaan) zal de link heel snel al leggen, terwijl iemand die geen advertenties heeft gezien ook de functieomschrijving onderaan de pagina zal moeten lezen. De boodschap zal dan in ieder geval over komen. Medici die hierop zouden kunnen reageren, zouden nog een extra reactiemogelijkheid hebben die interessant is voor de opdrachtgever van deze advertentie.
4. De advertentie laat weinig ter verbeelding over. Het is een vacature van de Landmacht voor medici. Dat het om medici gaat wordt geschetst middels de bekende ‘geschikt/ongeschikt’ reclame, die in plaats van met pen nu wordt ‘ingevuld’ door het vakje te hechten. Dit vind ik een geestige draai aan een concept van de Landmacht dat heel veel mensen in Nederland al kennen. De combinatie van de standaard 2D-advertentie met 3D-toevoegingen spreekt aan en het kleurgebruik zorgt ervoor dat het geheel herkenbaar is voor de situatie die het probeert te schetsen. Dat maakt de boodschap tot een sterk en grappig geheel.

Dus, dat hyves he. Het is echt populair he? Goh. Heeeeel veel mensen hebben hyves. In Nederland. Buiten Nederland niet zo. Daar hebben ze Facebook. Je kunt mensen opzoeken enzo, en hun foto’s bekijken.

Nu heb ik nog een stukje tekst dat ik schaamteloos kopieer, want ook dat schijnt relax te zijn als je echt een kutblog wil maken. Het liefst een lap die al door iedereen is gebruikt. Dus:

AMSTERDAM – De site Hyves wil een account openen voor koningin Beatrix.

‘Dan kan zij in haar kersttoespraak van 2010 vertellen of haar sociale leven er op voor- of achteruit is gegaan’. Dat zei Raymond Spanjar, een van de oprichters van Hyves.

Nu is het de bedoeling dat je iets uitkraamt over dit stukje tekst wat totaal nergens op slaat en exact 0 toegevoegde waarde heeft. Spelfouten en oeverloos gebruik van leestekens zijn een pré.

NONDEJUUU die koningin!!???!? Is ze gek ofzooo? En ja ik vindt ook dat ze hyves moet hebbenn!! Dus.. ja., ik vind het wel. het lijkt mij heeel leuk om te weten wat de koninign allemaal doet en mischien kan ik wel chatten ofzo haha dat lijkt mij wel een verassing als ik de koningin tegen zou komen!!!!!!!!!!!!!!

En verder zou ik ook nog graag duizenden hits krijgen met deze blogpost, dus:

britney spears naked
paris hilton sextape
miley cyrus sextape naked

En zeg niet dat deze blogpost niet meetelt, want dan kunnen heel veel mensen ICT deze periode herkansen.

Ik zit met een dilemma. Thuis heb ik nog wat spaghetti staan, klaar om gekookt te worden. Er staat tevens een bak spekjes in de koelkast, die eigenlijk op moet. De rekensom is snel gemaakt: slechts een bakje Boursin Cuisine zou hier een maaltijd van maken een koningin waardig. Echter waan ik mij in zulkse blauwbloedige regionen dat ik dit buffet sedert vorige week al een keer of vijf mij eigen heb mogen maken. De inwendige, maar spaarzame mens in mij beslist echter: Boursin.

Ik begeef mij in de keuken, grijp een reeds klaargezet pannetje en werp een fikse scheut olijfolie de steelpan in. Eerder al stond een gaspitje zijn werk gretig te doen door een pan water tot het kookpunt te verwarmen, waardoor ik direct voor de nog stijve spaghetti kon gaan. Gefixeerd op deze dunne stengels vergeet ik bijna de olijfolie over de pan te verspreiden. Keurig gok ik de juiste hoeveelheid spaghetti, waarbij ik zomaar het advies om 75 gram spaghetti per persoon te nemen, in de wind sla. Een kranige hoeveelheid wordt in de pan geplaatst, nu nog statig, maar al snel omgetoverd tot een slappe, weke massa. Intussen werp ik vakkundig de portie spekreepjes in de steelpan. Al snel voel ik de spetters op mijn handen, waarbij een ietwat pijnlijke, edoch verdraaglijke tinteling niet aan mijn waarneming ontgaat.

Terwijl ik zo nu en dan een roerspatel in de warboel van pasghetti stop, laten de spekjes middels een scherp, sissend geluid weten dat alles volgens plan verloopt. Ik steek een sigaar op, trek mijn lederen handschoentjes aan, kijk B.A. aan en zeg: “I love it when a plan comes together”. De spaghetti kookt intussen gerieflijk door, alsof het bevestigend met mijn statement poogt in te stemmen.

Aan al het goede komt echter een eind, en als ik de spekjes enkele malen heb omgedraaid en een enkeling zelfs al knapperig begint te worden, besluit ik de Boursin bij de spekjes te gooien. Het duurt even voordat de stroperige, witte substantie zich neerlegt bij zijn aanstaande lot, maar het is niet anders. Al snel bezwijkt de Boursin als de Franse koning Lodewijk de IVe. Een zonnekoning waardig verzoent het gekruide goedje zich met de vlezige brokjes. Mijn maag weet het al: dit treffen gaat voor voldoening zorgen.

Een schamel minuutje later zit ik met een heerlijk bordje op mijn schoot, ingenomen door een hoeveelheid spaghetti bedolven onder een smakelijke spekjes-roomsaus die zijn weerga niet kent. De zeldzame aanwezigheid van vorken in de besteklade bieden mij de luxe om deze gehakselde stukken wildbraad aan mijn drietand te rijgen. De eerste hap is een zegen. De laatste een vervloeking: ik wil meer.

Het magnum opus van de culinaire elite doet mij verlangen naar de dag van morgen, officieel vandaag. Wederom zal de geplaagde geldduivel die zich ten allen tijde op mijn rechterschouder nestelt de hoofdmoot bepalen. Mochten deze spijzen echter maar half zo goed zijn als de bukkake op mijn tong van urinerende engeltjes die vandaag heeft plaatsgevonden, dan ben ik een gelukkig mens. Dan kan ik vredig sterven.

Het resultaat is in ieder geval hieronder te ‘bewonderen’. Even er op klikken. Enjoy!

In mijn eerste serieuze blogje, zo’n twee maanden geleden, berichtte ik al over de invloed die social media uitoefenen op bijvoorbeeld taalgebruik. Hele volksstammen lopen nu op straat te godmiljaren. New Kids en kabouter Wesley voeren nu zo’n beetje de lijst aan als het gaat om het introduceren van populaire (nieuwe) kreten. Dat social media hier een duidelijke invloed op hebben gehad, heb ik reeds aangegeven in het eerdere blogje.

Overigens een saillant detail; kabouter Wesley en de New Kids worden tegenwoordig door een enkeling gruwelijk uitgekotst. Althans, de uitspraken daarvan. Dit is het selecte, snobistische groepje dat graag het alleenrecht heeft op kreten als ‘verrekte mongol’. Veelgehoorde uitspraak: “Toen niemand het kende was het nog leuk.”

Wat een onzin. Ik mag toch wel zeggen dat ik mezelf kan scharen tot een fan van een van de eerdere uurtjes, maar een uitspraak heeft zoveel waarde als je er zelf aan hecht. En ook ik mag af en toe gaarne een al dan niet welgeplaatste kreet slaken, gerelateerd aan een van bovengenoemde series. Dat je opgegaan bent in de massa heb je maar te accepteren. Dat krijg je met hypes. En gelukkig maar: zonder die hypes zou een fenomeen een vroegere dood sterven. Jonas Geirnaert maakt nu bijvoorbeeld nieuwe stripjes van kabouter Wesley. No way dat hij dat had gedaan als de aan Gilles de la Tourette lijdende kabouter niet aan was geslagen. Valkuil: uitmelken geeft niet altijd het gewenste resultaat…

Wat in ieder geval wél een positief resultaat is, althans voor de knip van Geirnaert, is dat kabouter Wesley naar Comedy Central komt. Geen Fokke en Sukke-achtig bijrolletje in De Wereld Draait Door dus, maar een heuse ‘eigen’ show. Die waarschijnlijk even lang zal zijn als dat bijrolletje in DWDD, maar dat terzijde. Wel vreemd vind ik het tijdstip van uitzenden: de kabouter zal gaan vloeken als een dragonder op vrijdagavond om 22:45. De dag en het tijdstip an sich is al bijzonder, aangezien de fanbase van de Belgische doerak dan toch in de kroeg zal zitten (om daar de nieuwste citaten van die week te lanceren). Op zichzelf dus een vreemd tijdstip, maar wat het nog onlogischer maakt is dat Man Bijt Hond in België op maandagavond te zien is. Aangezien Comedy Central waarschijnlijk geen nieuwe afleveringen zal laten zien, krijg je dus herhalingen voor je kiezen. De fans hebben Wesley immers al gezien op eigen houtje, of zijn op de nieuwe afleveringen geattendeerd via tweets, krabbels en mailtjes met daarin het linkje naar het nieuwste avontuur.

Onlogisch tijdstip of niet: Comedy Central pakt de hypes. De zender is assertief, claimt kabouter Wesley na al eerder de New Kids binnen te hebben gesleept en werkt zo aan hun eigen identiteit. En dat leidt vast en zeker tot een beter imago bij de doelgroep. Comedy Central; die zender die naast het verplichte (en gruwelijk populaire) Family Guy, South Park en That 70′s Show zich ook in Nederland gaat onderscheiden. Comedy Central; dé plek waar je moet zijn om op de hoogte te blijven van de laatste hypes. Comedy Central; het kanaal waarop je afstemt als je nog niet beschikte over een internetaansluiting…

Hartstikke makkelijk natuurlijk, nog vóór je het blauwe vogeltje überhaupt ergens bent tegengekomen beweren dat twitter het afgelopen decennium met stip op één is binnengekomen als ultieme tijdverkwister. Ik zal niet zeggen dat ik dit nooit heb beweerd, want ook ik was aanvankelijk vrij sceptisch over twitter. Het meest gebruikte argument van de ‘onwetende’ luidt “wat boeit dat nou, wat je aan het doen bent?” Een argument waar ik het eigenlijk nog steeds wel mee eens ben, bedenk ik me nu ik me verveel in de bus.

Want nee, het interesseert me eigenlijk nog steeds vrij weinig dat iemand meldt dat diegene net een broodje bapao naar binnen heeft geschrokt, de kerstboom heeft afgetuigd of een half uurtje langer in de sneeuw moet staan omdat de bus te laat kwam. Wat me dan weer wél interesseert, maar minstens zo onnozel is, zijn de communicatiestromen tussen (bijvoorbeeld) klasgenoten onderling. Ik heb geen idee waarom, maar doorgaans zijn de monologen die menig twitteraar afsteekt niet zo interessant voor mij als de dialogen tussen de mensen die ik volg. Misschien heeft dat ‘n beetje met hoe ik in elkaar steek te maken, want de eenzijdige predikers komen vaak ontzettend arrogant op me over. En ik houd niet zo van mensen die hun arrogantie verdekt opstellen. Ik houd ook niet van mensen die claimen een onvoldoende te hebben voor een tentamen en dan doodleuk met een 9,3 naar huis gaan, maar dat is dan weer iets heel anders. Of nee, dat heeft er misschien wel mee te maken: beide ‘gevallen’ zoeken naar bevestiging van hun eigen kunnen. “Ah joh, je hebt echt wel een voldoende.” “Nee, nee, echt niet! Oooh het ging zo slecht…” Gevolgd door: “HUH, een 9,3!? Dat had ik écht niet verwacht!!!” Yeah right.

En zo gaat het er ook op twitter aan toe. “Pfoeh, kom net thuis van werk. Weer van 9 tot 9 gewerkt. Ik word wel erg vaak gevraagd tegenwoordig. Nu alles opzuipen!!!” Ja, en? Wat verwacht je nu? Een zeven strofen tellend sonnet waarin superlatieven tekort schieten omdat ik je werklust en gewildheid prijs alsof je de teletijdmachine van professor Barabas hebt uitgevonden? Moet ik je bierdrinkcapaciteiten liefkozen als de laatste gehaktbal in de pan met vette jus van mijn oma zaliger? Vaak worden tweets doorspekt van verdekte smeekbeden om reacties. Retweets, het liefst nog. “Kijk mij eens even een puike prestatie hebben geleverd!” Bluuurgh. Mijn maag draait er af en toe van om.

Gelukkig zijn deze figuren schaars. Mensen die deze strapatsen daadwerkelijk leveren zijn een bekende Nederlander (en kunnen het derhalve maken, want duizenden followers die het écht willen weten) en de mensen die geen BN’er zijn, krijgen de reacties niet (want geen BN’er). De laatste categorie valt plaatsvervangende schaamte ten deel.

Twitter komt voor mij het beste tot zijn recht door de community die je hebt opgebouwd; kleine clusters van mensen die in ieder lijstje van followers staan. Klasgenoten bijvoorbeeld, die daadwerkelijk af en toe nuttig tweeten over schoolzaken. Ideaal van klasgenoten is dat je in ieder geval één gedeelde ‘interesse’ hebt; de studie. Tweets daarover zijn daarom al gauw wat prettiger om te lezen. Dialogen tussen klasgenoten zijn nog veel interessanter. Of ze nou over school gaan of dat er in principe geslowchat wordt maakt me niet eens zo veel uit. Zo is het best vermakelijk om te zien hoe Cihan zijn nieuwe voornemen gestalte geeft (waarvan onder andere Tessa het slachtoffer is), hoe Ruben zijn Colombiaanse charmes in de strijd gooit (een schermutseling die Shelley gewillig verliest) of hoe twitter’s nieuwste groentje Gijs in iedere tweet zijn nieuwe stopwoordje ‘jengeee’ brult.

Dus misschien ben ik wel gewoon een ouwe roddeltante. Zo eentje die op de Privé, de Weekend én de Story geabonneerd is. Twitter is voor mij meer een digitaal roddelblad. En het mooie daarvan? Ik kies zelf de personen uit waarover ik de roddels wil lezen. Eat that, Wilma Nanninga.

Beroepspessimist en fervent twitteraar Nico Dijkshoorn, die overigens een van de winnaars is van deze ‘prestigieuze’ prijs, dook hier uiteraard direct bovenop als vliegen op een verse koeienvlaai. Hij vindt de uitreiking een regelrechte aanfluiting en roept iedereen op de hele show te boycotten. En hoewel de soms bebrilde poëet dikwijls zeikt om het zeiken, heeft hij hier wel degelijk een punt. De hele uitreiking blijkt een soort commerciële stunt ten behoeve van de musical Mamma Mia. En dus zegt Dijkshoorn “NEE!!!” tegen dit initiatief.

Een puik statement, eentje die door vele (al dan niet bekende) twitteraars gesteund wordt. Want wie wil nu een prijs in ontvangst nemen ten aanzien van een publiek dat geen flikker met twitter heeft, laat staan een uitreiking van awards voor bekende twitteraars? Exact, iedere zichzelf respecterende twitteraar met principes.

En dus blijven alleen de aandachtshoeren over, die eindelijk een keertje in de spotlights kunnen treden. ‘t Meisje van de Slijterij bijvoorbeeld, die in een seminar vorig jaar menig student binnensmonds deed kotsen van zelfingenomenheid. Al gaf zij uiteindelijk te kennen ook niet meer mee te willen doen, omdat het stemmen ‘vals ging’. Als ze bovenaan had gestaan had ze wel anders gepiept. Volgend jaar doet ze weer mee, mits het dan eerlijk gaat. Het interesseert haar niet wie er voor haar klapt, als er maar geklapt wordt. Ook Marco Borsato kan wel weer eens een lichtpuntje gebruiken en dus zal hij gewoon zijn awardje in ontvangst nemen als twitter-artiest van het jaar.

Dan kan ik het initiatief van Dijkshoorn meer waarderen. Hij wilde in eerste instantie een alternatieve twitteraar van het jaar verkiezing, vergezeld van échte twitteraars en mensen die het eens zijn met de uitreiking, eentje die plaatsvond in een café waar intimiteit hoog in het vaandel stond. Dat café is het uiteindelijk niet geworden; het ‘spektakel’ vindt nu plaats in een huiskamer. Ondanks verwoede pogingen (alhoewel, één poginkje…) van huisgenoot Tom Z. om de 013 voor te stellen.

En dus is het statement van Dijkshoorn en de zijnen minder intrigerend dan ik me in eerste instantie voor had gesteld. Dat Dijkshoorn in eerste instantie al uit was op een café of zaal doet al vermoeden dat hij de uitreiking zelf ook op een iets grotere schaal had ingeschat. De definitieve locatie is nog niet bekend, dus Nico, als je meeleest: de 013 zal nog steeds wel open staan voor een dergelijk initiatief hoor.

De twitteraar van het jaar-uitreiking is dus een beetje opgesplitst zoals het er nu uitziet, maar in beide gevallen is het net níet. Aan de ene kant het commerciële feestje, gesponsord door Joop van den Ende, aan de andere kant de misschien wel té intieme bijeenkomst van de zelfbenoemde die-hards. Dijkshoorn kan een dijk van een statement maken, als hij dat al niet gedaan had. Maar met een meeting op deze schaal zal de impact niet zo groot zijn als dat die had kunnen zijn. Al is het niet te laat natuurlijk; Nico’s uitreiking vindt eind januari plaats. Joop’s feestje is de 14e van deze maand.

En om even het discussiegehalte wat op te krikken: wat vind jij? Is twitter een medium dat niet groot genoeg is om een dergelijke uitreiking echt ‘serieus’ op te stellen, of is het ego van de zelfbenoemde harde kern juist hetgeen wat te groot is?

Want wat was het geval? De koningin schuift zo’n beetje alle sociale problemen, die nu in Nederland zouden zijn ontstaan, af op sociale technologie. Individualisme zou volgens haar het gevolg zijn van het creëren van online avatars, vriendenpagina’s en meer online vertegenwoordigers van onszelf. Sowieso een beetje kort door de bocht natuurlijk, want sociale media alleen zijn niet verantwoordelijk voor het individualisme. Dat het er aan bijdraagt? Misschien. Maar een medaille heeft zoals we allen weten twee kanten.

Want hoeveel voordelen heeft het niet om juist wél online erg actief te zijn? De koningin stelt dat we ‘de ogen en oren sluiten voor de omgeving’. In mijn geval heb ik hier geen last van. Ik ken mijn omgeving, mijn omgeving kent mij en de mensen die ik zelden zie, zou ik zónder sociale media al helemaal nooit zien. Ik kan nu lekker iemand’s hyveaccount bezoeken en even flink rondsnuffelen wat die doerak de laatste tijd voor strapatsen heeft uitgevreten. Dé reden om die persoon de eerstvolgende keer dat ik hem/haar zie even aan te spreken! Ikzelf heb dit onlangs nog meegemaakt. Ik heb meegedaan aan ballenbakfestijn Lingo, wat ik uitbundig heb gecommuniceerd via, inderdaad, social media. De mensen die ik bijvoorbeeld in mijn vriendenlijst op hyves heb staan, spreek ik niet alledaags. Dat valt ook niet mee met 450 mensen. Toch word ik de eerstvolgende vrijdag in de kroeg door iedereen aangesproken. Hoongelach viel mij ten dele; ‘de mannen zonder ballen’. Na het Lingo-avontuur besproken te hebben kwam meestal de vraag “Maar hoe is het verder met je?”. Een conversatie die ik zonder mijn communicatie over dat betreffende avontuur nooit gehad zou hebben. En dat meerdere keren per avond, waarna waarschijnlijk een betere band is ontstaan en ik wellicht wat vaker met die persoon praat.

En dat allemaal dankzij die social media, van waaruit ik heb gecommuniceerd dat ik dus inderdaad Z-U-I-P-E-N zal gaan spellen in een verder gefaalde finale. Ik zou graag eens in een Suske & Wiske album verschijnen: Suske & Wiske en de gefaalde finale. Maar dat terzijde, want de koningin kan wat mij betreft de pot op met haar uitspraken. Sowieso mag ze van mij heel snel aftreden en in een simpel rijtjeshuis gaan wonen. Kost heel wat minder. Maar bottomline van het verhaal is: social media zorgen er in mijn geval juist voor dat contact op vele manieren in stand blijft. Dankzij social media blijf ik juist op de hoogte van wat er ongeveer speelt bij verschillende mensen en word ik júist door die informatie getriggerd om eens een praatje met het gepeupel aan te knopen.

Hypocriete uitspraken van onze koningin. Want zeg nou zelf… alsof Trix zelf ooit überhaupt een glimp heeft opgevangen van haar eigen buren. Laat staan een kopje suiker geleend…

Ik schrijf het jaar 2007, ik studeer communicatie- en informatiewetenschappen aan de Universiteit van Tilburg. Een leuke opleiding, die achteraf gezien aardig wat overlapping kent met mijn huidige opleiding IEMES (het verschil tussen deze universitaire en de hbo-opleiding is overigens ernstig klein). Met studiegenoot Mark volgen we regelmatig colleges waar toenmalige sensatie Second Life om de haverklap voorbij komt. Ook blogs als mijn voormalige blogstekkie Dutchbowboys besteedden op dat moment veel aandacht aan dit fenomeen en ook op mainstream media als het 8-uur journaal kwam Second Life regelmatig voorbij. Jep, Second Life was een regelrechte hype.

Tijdens een gastcollege vertelt een erg enthousiaste docente over Second Life en de kansen die deze verkapte Sims-game biedt voor bedrijven. Er zouden miljoenen microtransacties gemaakt worden door gebruikers, bedrijven en andere belanghebbenden. Bij de vraag wie er allemaal deelneemt aan dit next best thing, blijft het angstvallig stil in de zaal die toch zo’n 300 studenten huisvest. De gastdocente zelf steekt bijna schuchter als enige haar vinger op. Ze vindt het onbegrijpelijk dat wij, de communicatiestudenten, niet deelnemen aan een dergelijk social medium.

Ruim twee jaar later is de wereld van Second Life een spookmetropool. Een online liveconcert van Di-rect trok letterlijk niet meer dan zo’n dertig mensen, vergezeld van een digitale Miljuschka Witzenhausen. Bedrijven die zich zo innovatief opstelden en flink investeerden in Second Life hebben zich inmiddels teruggetrokken en zagen eindelijk in dat ze slachtoffer waren van een gigantische hype, wat ze ontzettend veel tijd én geld heeft gekost. Er waren volgens GeenStijl nooit meer dan 331.000 gebruikers actief. Ter vergelijking: de populaire online game World of Warcraft moet op dit moment servers voor tien miljoen gamers draaiende houden.

Het enige waarvoor mensen nog naar Second Life komen: virtuele sex

Twitter maakt ongeveer zo’n ontwikkeling door, tenminste in mijn optiek. Een medium wordt opgepikt door gespecialiseerde media, wordt uiteindelijk gehypet en wordt verwerkt in mijn lesstof. Nadat het een groter publiek heeft bereikt, wordt het interessant voor bedrijven. Volgens mij is dat waar we met twitter nu zo’n beetje zitten.

Waar Second Life echter een kortdurende trend was, denk ik dat twitter een meer rooskleurige toekomst kent. Twitter is laagdrempelig, snel, makkelijk en bovenal gratis. Het simpele aspect van twitter maakt dat het veel meer mainstream publiek aanspreekt dan het gecompliceerde, dure, maar wel grafisch aansprekende Second Life. Iets wat zich ook vertaalt in het aantal gebruikers, dat inmiddels in de tientallen miljoenen loopt. Misschien is less dan toch more…

Het is nu wachten totdat we niet meer om de investeringen van bedrijven op twitter heen kunnen. In Second Life schoten kantoren uit de grond, waardoor de bedrijfslogo’s het straatbeeld van de online ontmoetingsplek bepaalden. In twitter is deze aanwezigheid nog maar amper te merken, maar qua gebruikers kunnen de investeerders zich geen buil vallen. Het is nu wachten op het moment dat die investeerders ook daadwerkelijk (op waarschijnlijk irritante wijze) opduiken voor de gebruiker.

Second Life werd overschat. Ik denk dat twitter een gunstiger lot ten deel valt.